පුදුම නොවීමේ ජීවිතය ගැන අසම්පූර්ණ සටහනක්.

 මට මේ ලෝකයේ කිසිම දේකට ඒ තරම් ලොකු 'පුදුමයක්' ඇති වෙන්නේ නැහැ. මේක මගේ ජීවිතයේ ඉතාමත් තරුණ කාලේ ඉදන්ම වර්ධනය වෙලා ආපු කිසියම් ලක්ෂණයක් කියලා මට හිතෙනවා. ඒක මම හිතාමතා වර්ධනය කරගත්ත දෙයකුත් නෙමෙයි. මට මගේ ජීවිතයේ බොහෝ ප්‍රශ්න ඇතිවෙලා තියෙන්නේ මං අවට සිදුවෙන දේවල් වලට පුදුම නොවීම නිසයි නැත්තං ඒවා බොහෝ අය බලාපොරොත්තු වන තරම් විශාලව ගන්නෙ නැති නිසයි. ඔන්න අපේ අම්මා කියන දේ ගත්තොත් හරියට මෙන්න මේ වගේ, "මේ බලන්න පුතා... ගනේගොඩ මාමල ඇවිදිල්ලා... එන්න හග් කරන්න උඩ පනින්න දුවන්න කලබල වෙන්න... අම්මෝ කොච්චර කාලෙකින්ද ඇවිල්ල තියෙන්නේ... මේ මහා පුදුමය..." ඒ උනාට මට ඒක එහෙම දැනෙන්නෙ නෑ. ඔවුන් ආවේ ඇයි කියන එක පවා අපි කවුරුවත් හරියටම දන්නේ නෑ. එතකොට ඒගොල්ලො ඒක තේරුම් ගන්නේ මම මාමලාට අගෞරව කරපු විදිහට. බැරි වෙලාවත් ඔන්න යම් ග්‍රහලෝකයකින් තවත් ජීවියෙක් ඇවිත් උදේ පාන්දර දොර අරිනකොට මගේ මිදුලෙ හිටියත් මම හිතන්නේ නෑ ගනේගොඩ මාමලා අපේ ගෙදර ආවට වඩා දෙයක් මම කරයි කියලා. ''ආ ආවාද? " කියලා මං අහයි. මම දන්නවා උන්ගෙන් එකෙක් කොයි හරි වෙලාවක උදේ දොර අරිනකොට මිදුලේ ඉන්න පුළුවන් කියලා එහෙම නැත්තං මගේ ජීවිතය තුළ කවදාවත් දකින්න ලැබෙන්නේ නෑ කියලා. වෙන්න පුළුවන් සිදුවීම් වශයෙන් එතන තේරුම් ගන්න තියෙන්නෙ ඔය දෙක විතරයි. මට හිතෙනවා ගැඹුරුම අර්ථයේ දී වුණත් ග්‍රහලෝකයකින් එකෙන් ආ එක ගැන ඔබ පුදුම වෙනවනම් ඒ හිමිදිරියේම තණපත් මත දිලිසෙන පිණි කැට වලටත් , ඔහෙ ගහකින් කොලයක් ගිලීහි වැටෙන කොටත් එක හා සමානව පුදුම විය යුතුයි කියලා. මම හිතන්නේ මගේ මේ තත්වය ඇති වෙන්න තවත් හේතුවක් තමයි මොනාහරි වෙනකොට පුදුම වෙන්න කලින්, කොච්චර අසාර්ථක මට්ටමින් හරි, මම ඒක වෙන්නේ කොහොමද කියලා තේරුම් ගන්න උත්සහ කරන එක. ඒත් සමහර වෙලාවල් තියෙනවා කිසිම දෙයක් තේරුම් ගන්න යන්නේ නැතුව මම මොකටද මේ හැම මගුලක්ම තේරුම් ගන්න හදන්නේ කියලා පුදුම වීමයි තේරුම් ගැනීමයි දෙකම අත්හැරලා දාන.

ඒ විදිහට පුදුම නොවීම නිසා වාසි අවාසි දෙකම තියෙනවා. මට හමුවෙලා තියෙන එක වාසියක් නම් ඔබට මිනිස්සු ගැන කේන්තිය වෛරය වගේ දේවල් හරිම අඩුවෙන් ඇතිවෙන්නෙ. ඒ වගේම ඕනෑම දෙයක් අත්හැර දාන්නත් හරිම පහසුයි. නැතිවුන දේවල් ගැන ද ඒ තරම් කණගාටුවක් ඇති වෙන්නේ නෑ.

කණගාටුව නම් , එදිනෙදා ජීවිතය ඇදගෙන යන්න අවශ්‍ය නිසාම පුදුමවීම පෙන්වා මිනිසුන් රවට්ටන්න සිද්ධ වෙලා තිබීමයි. මම දැනුවත්වම කරන ලොකුම බොරුව ඒක .මම සමහර අවස්ථාවල බොරුවට සතුට සහ කණගාටුව පෙන්නනවා. ඒ කියන්නේ ඒ ගැන මගේ ඇතුළෙන් එන හැඟීමත් මට කියන්න ඕන දේත් ඒක නෙමෙයි. ඒක කාගෙ හරි මරණයක් වෙන්නට පුළුවන් මඟුලක් වෙන්න පුළුවන්. මිනිස්සු ඉපදෙන එකට වගේම මැරෙන එකටත් මගේ කිසිම විරුද්ධත්වයක් නෑ. නමුත් මේකෙ ඉන්න නම් ඒ හැම දේකටම මටත් මොනවා හරි ප්‍රතිචාරයක් පෙන්නන්න සිද්ධ වෙලා තියෙනවා. මම හිතන්නේ නැහැ ඒ වගේ ලෝකයේ සිදුවන සෑම සිදුවීමකට ම මට හැඟීමක් ඇති නොවීම මගේ වරදක් කියලා. මට ඒක පාලනය කරන්න බෑ. නමුත් මම සමහර වෙලාවලට බොරුවට හැඟීම් පෙන්නනවා මොකද එහෙම නැත්නම් ඇතිවෙන විශාල ව්‍යකූලතාවයට මගේ අහිංසකත්වය සමග මූණ දෙන්න මට ශක්තියක් නැති නිසා. මිනිසුන්ට අනුව මම නරුමයෙක් නෙමෙයි කියලා පෙන්නන්ඩ මහන්සි වෙනවට වඩා ඒක හරිම ලේසියි.

දරන්න අමාරු දේ තමයි මිනිස්සු කරන කියන දේවල් වලට බොරු හැඟීම් පෙන්වලා ඔවුන් රවටා ජීවත්වීමට සිදුවීමයි. මිනිස්සු කරන දේවල් වලට පුදුමය පෙන්වීම ඔවුන්ගේ සිරිත් විරිත් වලට යුද, ක්‍රීඩා සහ පුද්ගලික ජයග්‍රහණවලට මාරයි කීම. ඔවුන්ගේ ඇගයීම් වලින් සිහිනැතිවන තත්ත්වයට පත්වීම. මිනිස්සු කරන ඒ වගේ දේවල් වලින් ඔබ කොයිතරම් කලබලයට සහ පුදුමයට පත් වෙනවා ද කියන එකයි ඔවුන් නිතරම බලාපොරොත්තු වෙන්නේ.

මම හිතන්නේ අඩුවැඩි වශයෙන් සෑම මනුස්සයෙක්ම ජීවත් වෙන්නේ තමන්ට දැනෙන්නේ නැති තමන්ට අවශ්‍ය නැති දේවල්වලට පුදුමය සහ කැමැත්ත පෙන්වා ජීවත්වීමේ බොරුවෙන්. කොටින්ම ජීවිතය කියන්නෙම ඒ බොරුවට සහ වංචාවට. නැවත නැවතත් දරා ගන්න බැරි එකම දේ මේ විශාල බොරුවයි. ජීවිත කාලයක් මේ බොරුවෙන් සහ වංචාවෙන් ජීවත් වෙන මිනිසෙකුගේ ජීවිතය ගැන ඔබට හිතාගන්න පුලුවන්ද? මම පුළුවන් හැම විටම ඒ වගේ බොරුවකින් මාව නං ඇසුරු කරන්න අවශ්‍ය නෑ කියල මම මිනිසුන්ව නිදහස් කරනවා, ඔවුන්ට මං වෙනුවෙන් දැනෙන් නැති දේවල් දෙන්ඩ බැරි දේවල් අපේක්ෂා නොකර, ඒ මත ඔවුන්ගේ හොඳ නරක විනිශ්චය නොකර. එතකොට මම මේ ලියන්නේ ඇයි කියලා කවුරුහරි අහයි. මම ලියන කරන හැම දේකම වගේ සැඟවිලා තියෙන්නේ මේ මහා බොරුවෙන් සහ වංචාවෙන් අපව ගලවා දෙන්න කියන ආයාචනයයි.

හොඳ මනුෂ්‍ය ඇසුරකට ආදරයකට එකිනෙකා වැළඳ ගන්න ඒ වගේ දැනෙන් නැති දේවල් වලට බොරු කරන්න අවශ්‍ය නැති බව තේරුම් ගත්ත මිනිසුන්ටනම් මම ගොඩක් කැමතියි. ඒ යථාර්ථය තේරුම් ගැනීමෙන් මේ කැඩී බිඳී කුඩුපට්ටම් වෙලා ගිය ලෝකයේ මනුෂ්‍ය සම්බන්ධකම් වලට යම් අර්ථයක් සුන්දරත්වයත් ගෙනෙන්න පුළුවන් බව මම තාමත් විශ්වාස කරනවා.

මම හිතන්නේ මේ ජීවිතයේ කලබල වීමට හෝ පුදුම වීමට කිසිවක් නෑ, ඇත්තේ වටහා ගැනීමට පමණයි!

ලිව්වෙ - ධනන්ජය කරුනාරත්න